Biografia

Janusz Kaczmarski urodził się w 1931 r. w Warszawie.
Studiował malarstwo pod kierunkiem prof. Stanisława Szczepańskiego w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1949-1950), a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Leningradzie (1950-1951). Dyplom uzyskał w Kijowskim Instytucie Sztuk Pięknych w 1956 r. w pracowni prof. Aleksieja Szowkunienki.

Po studiach, w Polsce wystawiał z grupą „Powiśle”. W latach 1962-1976 brał udział w wystawach Grupy Malarzy Realistów. Uczestniczył w wielu wystawach zbiorowych, ogólnopolskich, tematycznych i festiwalowych oraz w wystawach sztuki polskiej za granicą (Bułgaria, Czechosłowacja, Dania, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Indie, Irak, Japonia, Jugosławia, Kanada, Kuba, NRD, Portugalia, RFN, Rumunia, USA, Wenezuela, Węgry, ZSRR). W latach 1981-1987 uczestniczył w bojkocie oficjalnej kultury w Polsce, wystawiając jedynie w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej i za granicą.

W latach 1964-1970 współpracował z „Przeglądem Artystycznym”, publikując głównie recenzje z wystaw. W latach 1972-1973 redagował „Polish Art Review” - kwartalnik w języku angielskim poświęcony sztuce polskiej. Od 1972 r. był wielokrotnie wybierany na prezesa Zarządu Głównego ZPAP. Był cenionym pedagogiem; od 1977 r. uczył malarstwa w wyższych szkołach artystycznych Drezna, Wrocławia, Torunia i Olsztyna.

Zmarł w Warszawie w 2009 r.